Zoek een gesneuvelde in de Belgian War Dead Register

Nieuws

Victor Grauwels, een bijna vergeten graf

Victor begon de oorlog in één van de Antwerpse forten, maar toen het Belgische leger zich achter de IJzervlakte terugtrok, ging hij over naar de 5de Legerdivisie waar hij deel uitmaakte van de loopgraafartillerie. In tegenstelling tot de collega’s van de veldartillerie die ver van het front stonden, bevonden de loopgraafartilleristen zich vlakbij de vijandelijke stellingen. Niet zonder gevaar beschoten zij de Duitse loopgraven en ze kwamen dan ook snel in het vizier van hun Duitse tegenhangers. Op 29 juni 1915 werd Victor het slachtoffer van zulke beschieting. Hij overleed aan zijn verwondingen in de verbandpost in Alveringem en kreeg daar een tijdelijk veldgraf, maar op 27 augustus 1922 begaf een begrafenisstoet zich van het Station in Turnhout naar de stedelijke begraafplaats met Victors lijkkist.

Na verloop van tijd vielen alle familieleden weg; het graf raakte in verval en werd overwoekerd door begroeiing. In 2018 staken vrijwilligers Rob Cornelissen en Marc Van Hout echter de handen uit de mouwen en knapten op enkele weken het graf op, zodat bezoekers van de begraafplaats nu weer kunnen zien dat hier een gesneuvelde begraven ligt.

Hopelijk blijft het graf nu gespaard van langzaam verval en wordt het één van de permanente getuigenissen van een oorlog die steeds verder van ons wegglijdt.

 

 

 

 

De Slag om Namen – Champion, Belgische militaire begraafplaats

De Slag om Namen, een ietwat zware naam voor een vijfdaags gevecht in de augustusdagen van 1914. Na de aanval op Luik - waar de Duitsers zich miskeken op het verzet van de Belgen - konden ze het pleit pas na het aanslepen van enkele Dikke Bertha’s in hun voordeel ombuigen. Ze zouden deze fout in Namen niet meer maken.

Hun zwaarste artillerie werd in stelling gebracht en vanaf 20 augustus 1914 werden de forten in puin geschoten. De lichtere artillerie nam de stellingen tussen de forten onder vuur en na enkele dagen van intense bombardementen werd een stormaanval op de Belgen ingezet. Er zat voor de Belgische troepen dan ook niets anders op dan de vesting te verlaten en terug te trekken richting Franse grens.

Vele gesneuvelden bleven achter op het slagveld en kregen pas na de Wapenstilstand een  definitieve rustplaats op de militaire begraafplaats in Champion.

Recent werd de begraafplaats door Defensie onder handen genomen. Bomen, die met hun wortels de graven dreigden te beschadigen, werden gerooid. Boordstenen, muren van de omheining en de wegen werden opnieuw aangelegd of hersteld.

Nu oogt de begraafplaats opnieuw netjes. Ze wacht op uw bezoek aan dit bijna vergeten slagveld.

 

 

De gebroeders Paelinck, de Belgische versie van “Saving Private Ryan”

Bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog vertreken de broeders Paelinck naar het front, helaas zat het lot hen niet mee.
Camiel sneuvelt op 21 oktober 1914 tijdens de IJzerslag, Pierre-Albert sneuvelt op 10 december 1914 te Calais, Jan-Baptiste sneuvelt op 15 mei 1916 te Adinkerke en Emile…
Emile wordt van het front weggehaald door een spoedtelegram van Charles de Broqueville, de Belgische minister van Oorlog. Hij wordt tewerkgesteld in het centrum voor artillerie-opleiding in Eu. Na de wapenstilstand vervoegt hij zich terug bij zijn oorspronkelijke eenheid en op 4 september 1919 mag hij het leger verlaten.
Wie de gebroeders Paelinck vandaag wil eren, kan hiervoor terecht op de Belgische militaire begraafplaats te Adinkerke bij graf 1353 en graf 1354 en op het Belgische ereperk te Calais bij graf 169.

 

 

 

 

Gesneuveld vóór de oorlog: luitenant Menschaert

Iedereen is al wel eens bij een meningsverschil betrokken. Wanneer dit gebeurt, zijn beide partijen vaak bereid om tot een compromis te komen. Luitenant Maurice Menschaert en soldaat Porton dreven hun onenigheid in november 1939 echter tot het uiterste. Toen soldaat Porton straf kreeg van de luitenant, zon hij op wraak. Maurice Menschaert werd nog voor de oorlog uitbrak door soldaat Porton neergeschoten. Enkele dagen na zijn overlijden werd hij begraven in zijn woonplaats Burst. Zijn graf verdween echter tijdens een ontruiming van de gemeentelijke begraafplaats.

Het onfortuinlijke lot van luitenant Menschaert kwam in 2019 aan de oren van de plaatselijke afdeling van de Nationale Strijdersbond. Zij zorgden er samen met het gemeentebestuur voor dat luitenant Menschaert opnieuw een graf kreeg op de gemeentelijke begraafplaats en dat zijn naam op het oorlogsmonument in Burst werd vermeld. Ook hij stond immers klaar om ons land tegen een vijandelijke aanval te verdedigen, maar door het noodlot zag Maurice de vijand nooit opdagen.